Ebru Sönmez' study deals with two developments that were of central significance for Ottoman history in the sixteenth century and beyond. Both of them continue to be hot button issues after almost five hundred years: the incorporation of northern, southern, and western Kurdistan into the Ottoman Empire and the assumption of a staunchly Sunni identity by the Ottomans in response to the political threat posed by the Safavids who claimed a Shi'ite identity. Sönmez' book is centered on Idris Bidlisi (d. 1520), a Persianate scholar whose family originates from Bidlis, a Kurdish political center in the fifteenth century. After providing an account of Bidlisi's life, the second part of Sönmez' work focuses on Bidlisi's diplomatic role in attracting the military and political allegiances of the Kurdish lords to the Ottoman center. For anyone who is interested in the history of Kurdistan and the Ottoman approach to ethnic politics, this part is a must-read. In the third part of her book, Sönmez discusses Bidlisi's political writings, focusing on the question of the legitimacy of Ottoman rule for a Muslim audience. She demonstrates that many of the Ottoman claims to Sunni caliphal legitimacy which were put forward during the reign of Süleyman the Magnificent (1520-66) were foreshadowed in Bidlisi's writings as he theorized the rise of Selim I (1512-20) to the leadership of the Islamic world. This part of her book would be of interest both to scholars of Ottoman and Islamic political thought, and those who are interested in the historical roots of the Turkish style of secularism which, rather than separating religion and the state, prefers to bring the former under the control of the latter.

Baki Tezcan, Associate Professor of History, and Religious Studies, University of California, Davis.

The present volume studies the issues surrounding the Turkish wartime “Wealth Tax” (1942-1943) and its implementation. As its name implies, the Wealth Tax (Varlık Vergisi), was originally conceived as a tool for taxing the extreme wealth being made through wartime profiteering and black market operations in Turkey during the Second World War. In practice, however, it was imposed in an arbitrary and discriminatory fashion, in essence representing a sort of “economic warfare” carried out by the Turkish regime against the country’s non-Muslim population, appropriating much of their wealth and shattering all the hopes and aspirations for eventual religious and ethnic equality that had been held out by the Turkish Constitution some twenty years before.

This study is based on documents gleaned from the National Archives of the United Kingdom and provides a detailed and chronological account of this tragic event.

Kitapta, Hitit toplumsal ve iktisadi yapısı, Herfried Münkler'in kara imparatorluğu ve Karl Polanyi'nin yeniden dağıtımcı/haraççı düzen kavramsallaştırmaları kullanılarak incelenmektedir. Kitapta, Hitit Devleti’ne dair şöyle bir değerlendirme yapılmaktadır:

"Hitit Devleti; krallık döneminde bir kara krallığı ve imparatorluk döneminde bölgesel bir kara imparatorluğu özelliği gösteren; mutlakıyetçi, merkeziyetçi ve teokratik nitelikleri haiz; toplumsal tabakalaşmada asiller ve asil olmayanlar arasında temel bir ayrımın esas olduğu ve özgür köylü ile köle arasındaki sınıfsal farklılaşmanın belirgin olmadığı; kamu mülkiyetinin egemen mülkiyet biçimi olduğu ve büyük kralın ülkenin tüm topraklarının tek sahibi sayıldığı; devletin artı-ürüne el koyduğu ve bu el koyma biçiminin toplumsal yaşamda durağanlığı hakim kıldığı ve büyük kralın topluluklar nezdinde baba rolünü üstlenmiş olduğu doğu tipi köleciliğin bir örneğini sunmaktadır."

Kitap, bugüne kadar Türk iktisat tarihi yazınında yaygın olarak, Osmanlı toplumsal ve iktisadi örgütlenmesinin kökeninde Oğuz, İslam, Selçuklu ve Bizans birikiminin arandığını ve Hitit birikiminin ihmal edildiğini, Hitit toplumsal ve iktisadi örgütlenmesinin de bu birikime dahil edilmesi gerektiğini iddia etmektedir.

Eli Shaul (1916-2004) was a Turkish Jew. After spending his childhood in the colorful Balat neighborhood, he received a superb education at the prestigious İstanbul Erkek Lisesi (Istanbul Men’s High School), the University of Istanbul, and the Reserve Officers Training School in Ankara. While still in high school, he began keeping a diary, which he continued during his college years and the time he spent serving as an army dentist in eastern Turkey. Those diaries, contained in this book, provide rare insights into what life was like for minorities—and particularly for Jews—in Turkey during the nineteen thirties and forties. Atatürk’s Republic, which most of them ardently supported, had raised their hopes of at last being accepted as fully equal Turkish citizens in every way, but those hopes were cruelly dashed when discrimination and anti-Semitism continued, and even worsened, especially after Atatürk’s death in 1938. Not surprisingly, most of Turkey’s Jews immigrated to Israel after it won its independence in 1948. That exodus provoked harsh criticism of the Jews in the Turkish press, and the Turkish Jews founded their own newspapers and magazines to respond to those attacks. Shaul was one of the first contributors to Turkey’s fledgling Jewish press, and some of his most important articles are included in this volume. He himself moved to Israel in 1950 but continued to write articles for Turkish Jewish publications throughout his life and also authored a book on the folklore of the Turkish Jews. From Balat to Bat Yam is a testament to Eli Shaul’s deeply felt patriotism, which consisted not only of love for his native Turkey but insistence that she treat all her citizens as equals.

It all happened in 1876, during “the Year of the Three Sultans” when a Bulgarian girl named Stephana made a journey to Salonika to convert to Islam and was subsequently abducted by a group of Christians. This event stoked tensions, and stirred outrage within the Muslim community. Public protests ensued, culminating in the murder of the French and German consuls by a Muslim mob on May 6, 1876. This ‘Salonika Incident’ would consequently trigger a wave of hysteria throughout the West and among the Christian populations of the Ottoman Empire. There was fear of an ‘impending massacre of the Christians’ which would never take place. A diplomatic war of words between the Sublime Porte and the Great Powers, which held the former accountable for this double crime, directly followed the incident.

Through a detailed and meticulous account of this neglected episode of Ottoman-Balkan history, this book aims to cast light on an often distorted and highly misunderstood event which is a manifestation of Western attitudes toward the Ottoman Empire during the climactic years of the Eastern Question.

1930’lu yıllarda başta Kırklareli, Edirne, Çanakkale, Tekirdağ olmak üzere Trakya’nın önemli vilâyet ve ilçelerinde kayda değer sayıda bir Yahudi nüfusu yaşamaktaydı. Onlarca yıldan beri Müslüman komşularıyla sükûnet içinde yaşayan Trakyalı Yahudilerin bu sakin hayatları, 1934 yılının Haziran ayının son günleri ile Temmuz ayının ilk günlerinde aniden sona erecekti. Birkaç gün boyunca süren tehdit ve şiddet eylemlerinin sonunda Yahudiler, evlerini ve eşyalarını terk etmek veya yok pahasına satmak zorunda kalarak İstanbul’a kaçacak, ortam yatıştıktan sonra sadece bir kısmı geri dönecekti. Tarihe “1934 Trakya Olayları” adıyla mâl olan ve aniden meydana gelen bu hâdiselerin sebepleri nelerdi, müsebbipleri kimlerdi? Olaylar, bölgede yaşayanları nasıl etkilemişti?

Üçüncü baskısı yapılmış olan bu araştırma, bu suallere yerli ve yabancı arşiv belgelerinin, hâdiselere bizzat şahit olmuş tanık ifadelerinin, Trakya Umumi Müfettişi İbrahim Tâli’nin teftiş gezisi raporunun, dönemin yerli ve yabancı basınında yer alan haber ve karikatürlerin ve daha önceki baskılarda yer almayan yeni belgelerin eşliğinde ve ışığında cevap vermeye çalışmakta.

Yirminci yüzyılın ilk yıllarında İstanbul beyaz kadın ticaretinin merkezlerinden biri olarak tanınıyordu. Bu araştırma erken Cumhuriyet döneminde fuhuşun İstanbul’da nasıl denetim altına alındığını incelemekte.

It is little known that in the early twentieth century, Istanbul was internationally condemned as a center for prostitution and vilified for its role in the “traffic in white women.” Through an examination of Turkish and foreign newspapers, Turkish state documents, and the publications of domestic and international organizations, this study explores how the leaders of the newly founded Turkish Republic attempted to negotiate these critiques and how the Ottoman system of state regulated prostitution was transformed in the urban geographies of Istanbul in the 1920s and 1930s. Since studies of urban prostitution cross-cut a number of fields, this work will be a useful reference not only for scholars of Turkish history, but also for research on gender, sexuality, urban studies, and colonialism.

1928 yılında yayınladığı Türkleştirme ve 1936 yılında yayınladığı Kemalizm kitaplarıyla tanınan Tekinalp, günümüz Türkiyesi’nde unutulmuş bir fikir adamı. Onu hatırlayanlar ise sadece ondan nefret edenler. Yaşadığı yıllarda hem Türk Yahudi toplumu, hem de Türk toplumu tarafından fazla ilgi ve kabul görmeyen Tekinalp hakkındaki bu çalışma, onun Türk Yahudilerinin Türkleşmeleri konusundaki gayretlerini ele almakta. Tekinalp’ın 1936 yılında Türkçe, 1937 yılında ise Fransızca olarak yayınladığı Kemalizm ve Le Kémalisme kitaplarının hangi şartlar altında yayınlandıkları da ilk kez bu kitapta ortaya çıkmakta. İlk cildin son bölümü, Tekinalp’ın günümüz Türkiyesi’nde değişik ideolojilere mensup yazarlar tarafından nasıl algılandığının bir tablosunu vermekte ve tahlilini yapmakta. Tekinalp’ın popüler kültürde nasıl algılandığı konusu ise Genel Ağ’da yer alan sözlüklerdeki maddelerden ve aleyhinde yazılan yazılardan örneklerle kitapta yer almakta. İkinci ciltte Tekinalp’in şimdiye kadar yayınlanmamış günlükleri, üçüncü ciltte ise iktisat, sosyoloji ve şehircilik ile ilgili yazıları yer almakta.

1955 yılının 6 ve 7 Eylül günleri, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en karanlık sayfalarından biridir. Toplu bir imha ve yağma histerisine kapılmış kitleler, iki gün boyunca İstanbul ve İzmir'de Rumlara ait mağaza, kilise, gazete ve mezarlıkları tahrip etti ve yağmaladı. Bu trajik hadise çok sayıda incelemeye konu olmuşsa da olaylara tanık olmuş veya olayları bizzat yaşamış insanların hatıraları bugüne kadar derlenip bir araya getirilmemişti. Bu çalışma; hatıratlar, sözlü tarih görüşmelerinin tutanakları, basın, internet gibi çok değişik kaynaklarda mevcut anıları ilk kez bir araya getirmekte. Bu hatıralar okunduğunda, 6-7 Eylül 1955 tarihinde yaşanan çılgınlık bir kere daha gözlerin önünde canlanmakta.

Bu eser, VAKKO Mağazaları’nın kurucusu Vitali Hakko’nun (1913-2007) kendi ağzından aktarılmış ve ilk baskısı Türkçe olarak 1997 yılında yayınlanmış hayat hikâyesinin gözden geçirilmiş ve güncellenmiş İngilizce çevirisidir.

Yaratmış olduğu VAKKO markası günümüzde üstün kalite ile eşanlam taşımakta. Vitali Hakko aynı zamanda önemli bir hayırsever ve sosyal meseleler ile ilgilenen bir işadamı olup Beyoğlu’nu Güzelleştirme ve Koruma Derneği’nin fikir babası ve kurucularındandı.

Askerlik anıları, her Türk erkeğinin anlatmaktan usanmadığı sohbet konularından biridir. Askere gidenlerin gayrimüslim olmaları halinde ise sorulan ilk suallerden biri, “isminden veya gayrimüslim olmandan dolayı bir problem yaşadın mı?” sualidir. Türk Silahlı Kuvvetleri’nde gayrimüslim subayların yer almaması, vatanî görevleri sırasında şehit olan gayrimüslimler için şehit sıfatının kullanıp kullanılmayacağı halen zaman zaman tartışılan konular. Azınlıklar arasında “bizleri ne çavuş, ne de muvazzaf subay yaparlar” kanaati de oldukça yaygın. Bu çalışma, bu alana ilk kere el atmakta. Yayınlanmış hatıralar ve ilk kere bu kitapta yer alan çok sayıda mülakat sayesinde konuya ışık tutulmakta ve gerçeğin, sanıldığı gibi ne kapkara ne de bembeyaz olduğu gösterilmekte. Hatıraları ve mülakatları okurken hem gülmek hem de hüzünlenmek mümkün. Azınlıkların, Cumhuriyet yıllarında vatanî görevlerini yerine getirirken ayrımcı bir uygulamayla ne mertebede karşılaştıkları konusundaki etraflı bir araştırma da bu kitapta yer almakta. Böylece kitapta yer alan tanıklıkların ve hatıraların, tarihsel bir çerçeve içinde değerlendirilmeleri mümkün olmakta.

Bu kitapta yer alan yeni kuşak tarihçilerin yazdıkları makaleler Türk tarihini sosyal tarih açısından incelemekteler. Soyadı Kanunu’nun uygulanması, Kurtuluş Savaşı’nın sosyal tarih açısından yeniden yazımı, Cumhuriyet’in ilk yıllarında aile ve ulus devletinin kurulması, taşra basını kitapta incelenen konulardan birkaçıdır.

In the past two decades the historiography of Turkey has broken free of the shackles imposed by nationalist ideology.  Scholars are now exploring dimensions that previously had been declared either irrelevant or off-limits.  Towards a Social History of Modern Turkey is the work of this new generation of scholars who are committed to exploring diverse aspects of Turkish history at a time when there is growing recognition that a socio-historical perspective has an important contribution to make to our understanding of the Turkish past.  The authors are all concerned to explore the social dimension of one of the great changes that is common to all modern histories, namely the establishment of the nation-state.  The essays in this volume are the result of a series of workshops in which scholars explored how to move beyond the bare skeleton of Ottoman and/or republican Turkish political history, and to add substance to a framework that is already well-known.  Trained and employed in both North America and Turkey, this generation of scholars brings to the task a variety of disciplinary perspectives that includes history, anthropology, sociology and political science.  In their essays the authors discuss both how they have tackled the challenge of writing the social history of Turkey and also their most important conclusions.  As such they provide a variety of refreshing and promising perspectives on the history of modern Turkey.